Երեքշաբթի , Մայիսի 23 2017
Սկիզբ / Մանկավարժի անկյուն / Ուզում եմ մտքիս թռիչքն ու իղձերն իրականանան

Ուզում եմ մտքիս թռիչքն ու իղձերն իրականանան


7-րդ ա դասարանում հայոց լեզվի տնային հանձնարարությունը, որ նախատեսված էր շարադրություն գրել «Իմ կախարդական վրձինը» վերնագրով, աշակերտների մոտ տարակարծությունների տեղիք տվեցին, թե անհասկանալի է, չեն կողմնորոշվում` ինչ պիտի գրեն: Որոշ բացատրական աշխատանք տարվելուց հետո հաջորդ դասաժամին, իրար հերթ չտալով, րոպե առաջ ցանկանում էին ընթերցել իրենց շարադրանքը: Ուշադրությանս արժանացան Մանե Հակոբյանի գրած տողերը:
Նա համեստության տիպար է, դպրոցականին հարիր իր օրինակելի կարգապահական կեցվածքով ու դասարանում ունեցած ակտիվ ու ազնիվ կենսադիրքով: Մեկ տարի առաջ էր Հայաստանի Արարատ քաղաքի դպրոցից տեղափոխվել մեզ մոտ` Մարտակերտ, դասարանցիների հետ հասցրել է մտերմանալ, նույնպիսի զգացողությամբ հարազատացել Արցախին, որն էլ նկատելի էր նրա շարադրության մեջ:
«Սպիտակ թուղթ, գույներ, վրձին ու լռություն…Որքա~ն ասելիք ունեմ այս առարկաների միջոցով արտահայտելու, որքա~ն երազանքներ… Այս պահին վրձինը ձեռքիս է, սակայն երանի~ այն կախարդական լիներ ու իմ մտքի թռիչքն ու իղձերն իրականացներ:
Նկարում եմ դեղին գույնով արև շողուն, որ միշտ ժպտա ու շողշողա և ջերմացնի մեր քաջարի զինվորներին, ովքեր, արթուն խրամատներում, իմ երկիրն են պաշտպանում: Կանաչ գույնով իմ վրձինը կնկարի կանաչազարդ իմ Արցախը, որի նման վառ բնություն, կանաչ սարեր, ծիլ ու ծաղիկ չկա ուրիշ ոչ մի երկրում: Կնկարեմ կանաչ սարեր ու անկյունում` թղթի վրա, կնկարեմ մի նռնենի: Կվերցնեմ կարմիր ներկը, ծառի վրա կնկարեմ իմ Արցախի խորհրդանիշ կարմիր նուռը, որ հասել է ու ճաք տվել քաղցրությունից: Կանաչապատ արտում բազում կակաչների բոսոր փնջեր կնկարեմ, որ սիրո կրակի պես մեր մայրերի մթնած սրտում լույսի անմար ճրագ վառեն, որ ոչ մի մայր լաց չլինի, փոխարենը` զավակների վերադարձից ուրախության ծափեր հնչեն, երգ ու պարը թնդան ամեն դռնից:
Մոխրագույնով կնկարեմ այս բացատում մի մեծ կամուրջ, որ երբևէ այս աշխարհում թշնամիներ էլ չլինեն, այլ կամրջին իմ նկարած շա~տ-շատ ազգեր ձեռք ձեռքի տան ու բարեկամ լինեն միմյանց: Վարդագույնով կնկարեմ տուֆից մի շենք, որտեղ լքված մանուկներն ու շատ ծերեր հարազատի կհանդիպեն ու կգրկեն նրանք իրար ուրախության արցունքներով: Կնկարեմ իմ մայրիկին ու հայրիկին և մի քույրիկ կամ եղբայրիկ, որ ես մենակ չմեծանամ: Կվերցնեմ սպիտակ գույնը ու կջնջեմ երկրիս վրա սևով գրված չարաբաստիկ այն «մահ» բառը և մանկատունն ու ծերանոցը…
Այս ի՞նչ էր…Արևս տխրեց: Արևիս շուրթերը պիտի կարմիր ներկեմ, կողքին` մի լայն ժպիտ, որ արևոտ իմ Արցախն ապրի առանց այդ բառերի և իմ վրձնով կախարդական անկախ դառնա իմ երկիրը…»:
Նա կարդաց շատ հանգիստ, հատ-հատ, բառերի հանդարտ հնչողությամբ ու անսպասելի նկատեցի, որ աչքերն արցունքոտվել են: Հարցնում եմ հուզվելու պատճառը, իսկ նա իր թախծոտ դեմքին հայտնված անմեղ ու մաքուր ժպիտով է ինձ արձագանքում և շուտով իր շարադրանքին ավելացնում է տողեր. «Ճիշտն ասած, չգիտեմ` որ պահից հուզվեցի, երևի քույրիկ կամ եղբայր ցանկանալուց. դրանք ուրախության արցունքներ էին: Արդեն մեկ տարի է, ինչ այստեղ եմ, չեմ էլ հասկանում` ինչպես անցավ ժամանակը, դա նրանից է, որ ինձ լավ եմ զգում Արցախում և հայրենիքիս խաղաղությունն եմ ուզում»:
Քույրիկ կամ եղբայր ունենալու նրա խանդաղատագին զգացումին միահյուսվում է այն մեծ մարդասիրական ձգտումը, որ բոլորիս երազանքն է: Վերջացնում եմ տպագիր շարվածքը, մտորումներիս մեջ իմ աշակերտուհին է` իր անձնական ու անանձնական ցանկություններով…Երանի~ թե իրականություն դառնային նրա բոլոր անբիծ ու մաքուր երազանքները, որ անսովոր ու պայծառ թախիծով են պատված:
Նատաշա Պողոսյան

Աղբյուրը: Ուզում եմ մտքիս թռիչքն ու իղձերն իրականանան

Մասին USArmeniaNews.com

Կարդացեք նաև

Կարմիր խաչում հերքել են ադրբեջանական լրատվամիջոցների հրապարակումները

Կարմիր խաչի միջազգային կոմիտեում հերքել են ադրբեջանական լրատվամիջոցների հրապարակումներն այն մասին, որ աշխատակիցներն իբր թե …

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով